رأی اعتماد خارج از کشور به نتانیاهو و ترامپ
عباس گویا وقتی نخستین خبر کشتار وحشیانه دیماه را شنیدم، بیاختیار به نفر کنار دستیام گفتم: «هر کسی ـ حتی ترامپ ـ اگر جمهوری اسلامی را سرنگون کند، من مشکلی با او ندارد.» این را منی گفتم که خود را کمونیستِ دوآتشه میداند؛ و قصد توجیهش را هم ندارم. احساسی بود که در ظرفیت شخصی داشتم: استیصالِ. به هزار و یک دلیلی که قبلاً طرح شده، تا اطلاع ثانوی هیچ تحرک تودهای بدون پشتوانهای «خارجی» یا بدون یک تغییر کیفی در اشکال مبارزه اش قادر به سرنگونی جمهوری اسلامی نیست. منظور من از نیروی «خارجی»، سوسیالیستها و کارگران جهاناند. کارگران جهان زمانی دخالت خواهند کرد که کارگران و فعالین سوسیالیست در ایران بتوانند نشان دهند وزنهای جدی در سیاستاند. کردستان را هم نادیده نمیگیرم. پیشتر در پسا «پنجمعه سیاه، موانع و راه حل ها» نظرم را گفته بودم. اینکه جواب ما باید عاجل باشد و مشکل گشای مانع اصلی در تقابل با دستگاه سرکوب باشد. انتظار معجزه نداشتم اما بی توجهی که خیر، ناتوانی تشکیلات های مدعی کمونیستی در پاسخ به مانع اصلی نشان داد که توده معترض جواب معضلش را از دست راستی ها خواهد گرفت....