در میانه جنگ و نیستی، زندگی و دیگر هیچ. سال نو مبارک!
عباس گویا - ۲۰ مارس ۲۰۲۶
ذهنیتی که در دوران چریکیسم با شعار «عید ما روزی بود کز ظلم آثاری نباشد» عملاً شادی را تحریم میکرد، امسال-- در پی کشتار بزرگ دیماه و در میانه فجایع جنگ جاری -- با شدتی بیشتر و غلظتی بالاتر دوباره خود را بازتولید کرده است.
تحریم شادی نهتنها هیچ نسبتی با کمونیسم ندارد، بلکه ریشه در ذهنیتی عمیقاً مذهبی دارد. همین ذهنیت را در جمهوری اسلامی، بهویژه در دوران جنگ ایران و عراق و جنگ جاری با آمریکا- اسرائیل، بهروشنی دیدهایم: «شهید دادهایم، چهارشنبه سوری ممنوع»، «عروسی را به بعد از جنگ موکول کنید»، «جشن تولد نگیرید»، «خانوادههای شهدا عزادارند، حجابتان را سفتتر کنید»، «بلند نخندید که نمک بر زخمشان میپاشید». خلاصه اینکه شادی تعطیل، جنبوجوش و سرزندگی ممنوع، آرایش قدغن، و در یک کلام، زندگی ممنوع.
امروز نیز همین ذهنیت، متأسفانه حتی از سوی برخی که خود را کمونیست میدانند، با خشم کور و انتقامجویانه علیه کسانی که با وجود تراژدیهای انسانی، نوروز را جشن میگیرند، بازتولید میشود.
در برابر این نگاه باید ایستاد. باید به آن اعتراض کرد و با صدای بلند گفت که این طرز فکرِ مخرب، ضدزندگی و در نهایت ضدانسانی، هیچ ربطی به کمونیسم، طبقه کارگر یا همدردی واقعی با رنج انسانها ندارد. همدردی، بهمعنای تعطیلکردن زندگی نیست؛ درست برعکس، دفاع از زندگی -- حتی در تاریکترین زمانها -- خود شکلی از مقاومت است.
همراه و همگام با خانوادههایی که از سنتهای متحجر و خودآزار مذهبی گسستهاند و در مراسم وداع با عزیزانشان، با رقص و زندگی به خود التیام دادهاند، برای همه شما جشنی بهاریِ شاد و سالی سرشار از پیروزی و بهروزی آرزو میکنم.
نظرات
ارسال یک نظر