فعال کارگری یا مشاور جمهوری اسلامی

 بهروز فراهانی:«همان مجتمع‌های پیشین را با همان حرفه هايی که درش بود را اینها [جمهوری اسلامی] باید براه بیندازند.  یک وضعیت اقتصادی- جنگی باید اعلام بشه و دولت آستین خودش را بالا بزنه، و همین در واقع ساختهائی که وجود داشته، زیرساختهائی که از بین رفته را تجدید حیات کند. مگه میشه ایران بدون پتروشیمی یا بدون سوله فولاد مبارکه و بدون شرکت‌های تولید کننده اوره و کودهای شیمیائی بتونه روی پای خودش بایسته؟»*

پاسخ: بله، می‌شود آقای فراهانی، جناب مشاور جمهوری اسلامی.

کارگران و زحمتکشان ایران، با وجود همین نفت و پتروشیمی و فولاد مبارکه و صنایع تولید کود شیمیایی، به فقر کشانده شده‌اند. امروز بسیاری از آن‌ها چندین برابر زیر خط فقر زندگی می‌کنند؛ گورخوابی، خیابان‌خوابی، ماشین‌خوابی، بی‌خانمانی و حاشیه‌نشینی به واقعیت زندگی‌شان تبدیل شده است.

آنچه می‌تواند کارگران را روی پای خود نگه دارد، نه بازسازی شاخه‌های تولید و نه وجود شرکت‌های به‌اصطلاح «زیرساختی» است؛ نه نفت، نه پتروشیمی، نه فولاد و نه کود شیمیایی. آنچه زندگی آنان را بهبود می‌بخشد پایان دادن به استثمار است.

آقای فراهانی، شما تنها کسی نیستید که برای «ایران» و «زیرساخت‌هایش» دل‌سوزی می‌کنید. دولتی که به آن مشاوره می‌دهید نیز دقیقاً همین دغدغه‌ها را دارد زیرا «ایران» چیزی جز منبعی برای پر کردن جیب‌هایش نیست.

تفاوت شما با ساختار جمهوری اسلامی در این است که شما در پوشش «فعال کارگری»، با مصادره این عنوان، به همان دولتی مشاوره می‌دهید که دستمزد کارگران را غارت و استثمار وحشیانه شان را بازتولید می‌کند.

* https://www.radiofarda.com/a/job-workers-iran-impact-war-interview-behrooz-farahani/33736347.html