مجموعه یادداشتهای ٢٠٠٩ تا اوت ٢٠١۵

-

منوی یادداشتهای ٢٠٠٩ تا اوت ٢٠١۵



نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

پسا پنجمعه سیاه: موانع و راه حل ها

-
عباس گویا –  دوم فوریه ٢٠٢٦   بی‌شک هر معترضی که در خیزش دیماه شرکت کرده و تجربه پنجمعه سیاه [پنجشنبه – جمعه ١٨ و ١٩ دیماه] را پشت سر داشته باشد، با سوال "موانع چیست، راه حلها کدامند" کلنجار میرود. بدون شک نسل کشی ددمنشانه دهها هزار نفره معترضین نقطه عطفی در مبارزات توده زحمتکش برای سرنگونی جمهوری اسلامی شد. علیرغم بکارگیری حد اعلای توحش،  حکومت اسلامی در رسیدن به اهدافش ناکام ماند، نتوانست  رعب و وحشتی همتراز با دهه ٦٠ برقرار کند. نخستین نشانه های شکست جمهوری اسلامی را میتوان با گشایش اینترنت در ایران مشاهده کرد. سیلی از افشاگری ها به سراسر جهان سرازیر شد. بدون ترس از هر عواقبی، مردم حرفشان را میزنند، در تشییع جنازه جانباختگان به وسعتی که ممکن باشد شرکت میکنند. تاثیر نسل کشی پنجمعه سیاه بر توده بپاخاسته، رعبی از جنس سی خرداد ٦٠ نبود، روحیه تعرضی از جنس پسا   جمعه سیاه ١٧ شهریور بود، از جنس عواقب یکشنبه سیاه ژانویه ١٩٠۵ روسیه تزاری بود. ضمن اینکه توده مردم مرعوب نشدند، اما خام هم نبودند، قصد خودکشی هم ندارند، عقب نشینی کردند. سوالی که قریب به یقین در ذهن همه جار...
ادامه »

فعال کارگری یا مشاور جمهوری اسلامی؟

-
 بهروز فراهانی:«همان مجتمع‌های پیشین را با همان حرفه هايی که درش بود را اینها [جمهوری اسلامی] باید براه بیندازند.  یک وضعیت اقتصادی- جنگی باید اعلام بشه و دولت آستین خودش را بالا بزنه، و همین در واقع ساختهائی که وجود داشته، زیرساختهائی که از بین رفته را تجدید حیات کند. مگه میشه ایران بدون پتروشیمی یا بدون سوله فولاد مبارکه و بدون شرکت‌های تولید کننده اوره و کودهای شیمیائی بتونه روی پای خودش بایسته؟»* پاسخ: بله، می‌شود آقای فراهانی، جناب مشاور جمهوری اسلامی. کارگران و زحمتکشان ایران، با وجود همین نفت و پتروشیمی و فولاد مبارکه و صنایع تولید کود شیمیایی، به فقر کشانده شده‌اند. امروز بسیاری از آن‌ها چندین برابر زیر خط فقر زندگی می‌کنند؛ گورخوابی، خیابان‌خوابی، ماشین‌خوابی، بی‌خانمانی و حاشیه‌نشینی به واقعیت زندگی‌شان تبدیل شده است. آنچه می‌تواند کارگران را روی پای خود نگه دارد، نه بازسازی شاخه‌های تولید و نه وجود شرکت‌های به‌اصطلاح «زیرساختی» است؛ نه نفت، نه پتروشیمی، نه فولاد و نه کود شیمیایی. آنچه زندگی آنان را بهبود می‌بخشد پایان دادن به استثمار است. آقای فراهانی، شما تنها کسی ...
ادامه »

اگر جنگ امروز تمام شود، برنده کیست، بازنده کیست؟

-
  عباس گویا – ٢٣ مارس ٢٠٢٦ حرف آخر را از همین ابتدا بزنیم: این جنگ تا زمانی که به هدف واقعی‌اش نرسد، تمام نشده است. نه آن‌طور که آمریکا می‌گوید، معیار پیروزی جلوگیری از دستیابی جمهوری اسلامی به بمب اتم است، نه نابودی موشک‌های دوربرد و نه انهدام کارخانه‌های پهپاد. و نه آن‌طور که جمهوری اسلامی تبلیغ می‌کند، معیار پیروزی صرفاً جان سالم به در بردن اش از این جنگ است. حقیقت را باید عریان گفت: معیار پیروزی برای هر دو طرف، مهار و درهم شکستن خیزش زحمتکشان است. * پرسش اینجاست: آیا توانسته‌اند؟ پاسخ هنوز در میدان جنگ نوشته نمی‌شود، بلکه در خیابان‌ها و محل های کار فردای آن تعیین خواهد شد. اگر زحمتکشان - که برای کسب قدرت سیاسی به پا خاسته‌اند - به خانه رانده شوند، یا اگر اعتراضشان در مسیر آلترناتیوهای مطلوب آمریکا-اسرائیل منحرف شود، آن‌وقت است که باید گفت این جنگ را آمریکا-اسرائیل-جمهوری اسلامی برده‌اند. چرا چنین احتمالی واقعی است؟ چون سوسیالیسم، در این بزنگاه تاریخی، از صحنه غایب است. نه به‌خاطر سرکوب صرف، بلکه به‌خاطر انفعال، سردرگمی و فرار از مسئولیت. سه حزب مدعی «کمونیسم ک...
ادامه »