بلاگ عباس گویا

بر اساس داده‌های موجود، مساحتی که امروز حدود ۸ میلیارد انسان برای سکونت و زیرساخت‌های زندگی شهری اشغال کرده‌اند، تنها حدود یک درصد از کل مساحت قابل سکونت کره زمین، یعنی حدود ۱٫۵ میلیون کیلومتر مربع است. به بیان دیگر، منطقه‌ای کوچک‌تر از ایران برای اسکان کل جمعیت کنونی بشر مورد استفاده قرار گرفته است. بنابراین، برخلاف روایت‌های علمی–تخیلی رایج، مسئلهٔ بشر کمبود فضا نیست و نیازی به «تسخیر سیارات دیگر» وجود ندارد. تمام ۶۴ میلیون کیلومتر جاده در جهان، به‌همراه حدود دو و نیم میلیارد واحد مسکونی و سایر تأسیسات زیرساختی (به‌استثنای فضاهای باز)، در محدوده‌ای کوچک‌تر از ایران جای می‌گیرند. با این حال، پرسش اصلی این است: آیا مطلوب است که همه، یا حتی بخش بزرگی از جمعیت، با تراکم بسیار بالا در یک محل زندگی کنند؟ پاسخ روشن است: خیر. شهرنشینی سابقه‌ای چند هزار ساله، و شاید تا ده هزار ساله، دارد. پرداختن به شاخص‌های دقیق تعریف شهرنشینی خارج از حوصله این مقاله است، اما در تمام ادوار تاریخی و در تمامی شیوه‌های تولید، یک ویژگی ثابت وجود داشته است: تراکم جمعیت، مراکز تولید و خدمات. تراکم جمعیت همواره با ...