بلاگ عباس گویا

 عباس گویا - ۰۲ آبان ۱۳۹۹  برخلاف ادعای رهبری حزب کمونیست کارگری ایران (حککا) و سایر منفردین منتسب به کمونیسم کارگری منصور حکمت (نظیر محمود قزوینی و ایرج فرزاد) ارزش مصرف مرگ شجریان “بهانه” ای برای مردم در اعتراض به جمهوری اسلامی نبود. این ادعای پوچ قرار بود نقش گرد و غباری را بازی کند که بکمک آن این دوستان توده ایست ما چهره توده ایستی شان را پنهان کنند. حمید تقوائی و شرکا مدعیند که مرگ شجریان بهانه ای برای “مردم” ایجاد کرد تا شعار “مرگ بر دیکتاتور” دهند. میگوید چون “مردم” شعار مرگ بر دیکتاتور دادند پس مراسم عزاداری شجریان مانیفستی علیه جمهوری اسلامی بود و چون ظرف اعتراض متناسب با خود اعتراض است نتیجه گرفت که “لابد” شجریان هم ضد حکومت بوده است و هیچکس، از جمله خود حمید تقوائی تا این لحظه هیچ اطلاعی از آن نداشته است. برای توجیه موضع ضد حکومتی (و کذا) شجریانَ، او مفسر بی پرو بال و دست چندم ترانه های شجریان شد. باید دید در پس این ادعاهای مضحک، چه منافعی قرار دارد و ارزش مصرف مرگ شجریان برای حککا چه بود. وقتی به ظاهر وقایع نگاه میکنیم گوئی مراسم تشییع جنازه شجریان حکم دگمه ای را ب...